Roy en Joyce winnen Helmstedt

Hopen aankomend weekend op normale omstandigheden

Het wil maar niet lukken met normaal doen, het blijft passen en meten om de duiven aan de start te krijgen , nu weer code rood ,geen inkorving voor de jongen , en dat is mijn inziens normaal mijn opa leerde mij met warm weer en oostenwind geen jongen spelen. Natuurlijk zijn er geluiden van ja maar vroeger in de tijd van Joost van Dijk , tja in die tijd stond een wedstrijd 4 uur los , waren de vrouwen altijd thuis om op de kinderen te passen , werd er in de lokalen klaverjas gespeeld , bleef iedereen hangen en nog veel meer . Tegenwoordig hebben we te maken met sociaal media , ligt de sport onder een vergrootglas , en ziet met de club steeds meer als een service bureau dan als een club in vroegere tijden , is dat erg ? Nee maar dan moeten we ook de moderne tijd onder ogen durven zien .

Edoch terwijl ik dit schrijf staat Bordeaux nog los , maar weten we dat Herman Brinkman top heeft gedraaid .

Dan was er de attractie vlucht vanuit Helmstedt waar we een aantal spelers enthousiast voor hadden gekregen en er zelfs spelers van Urk en uit Swifterbant de moeite hadden genomen om bij ons te korven , er waren voor de eerste 3 in het HIC prijzen te winnen beschikbaar gesteld door Speaker Jannes het praatjesmaak bedrijfje van de voorzitter .

Roy en Joyce Kranendonk pakten de 1e stek . Bertram  van Zuiden 2 en Adrie Kors 3 . In de club was het R en J Kranendonk 1 , Adrie Kors 2-3-5-6-7, Cees Hoomoedt 4 en Marco de Vries en Zoon 8-9 . Bijzonder sorry dat ik het moet zeggen was de prestatie van Jannes Mulder zomaar een 10e stek .De Voorzitter kon zijn geluk niet op 

Dan het verhaal van de winnaars 

In het pittoreske stadje Helmstedt, gelegen in het hart van Duitsland, was het tijd voor de jaarlijkse duivenvlucht. Helmstedt, rijk aan geschiedenis en bekend om zijn charmante vakwerkhuizen, was dit keer enkel het startpunt voor de duiven. De duivenliefhebbers zaten namelijk thuis, met klamme handjes te wachten op de terugkeer van hun gevederde vrienden.

Dit jaar was er iets ongewoons aan de hand. In plaats van de gebruikelijke zuidelijke wind die de duiven normaal gesproken naar huis bracht, stond er een krachtige oostenwind. Deze gunstige wind betekende dat de duiven letterlijk de wind in de rug hadden, wat hun vlucht aanzienlijk zou versnellen. Maar wat nog meer verbazing wekte, was dat de duiven dit keer vanuit het oosten vlogen. Dit gaf het evenement een extra vleugje mysterie en anticipatie.

Onder de deelnemers bevond zich het nieuwbakken liefdeskoppel Roy en Joyce Kranendonk, sinds een half jaar stapelverliefd. Hun liefde voor duiven, en voor elkaar, spatte er vanaf. Terwijl de duiven in Helmstedt werden losgelaten, zaten Roy en Joyce thuis in hun tuin, zenuwachtig hun vingers te draaien en te knipogen naar elkaar. 

"Wat denk je, lieverd?" vroeg Joyce, terwijl ze de timer strak in de gaten hield. "Zullen onze duiven als eerste thuis zijn?"

"Als ze net zo snel vliegen als mijn hart slaat als ik jou zie, dan wel," antwoordde Roy, wat Joyce deed giechelen.

Plotseling klonk er een kreet van opwinding. "Daar komen ze!"  wijzend naar de hemel. Een wolk van duiven dook uit de lucht, elegant en snel. Alle ogen waren gericht op de lucht, maar het waren Roy en Joyce die de show stalen. Hun duif, een prachtige grijze , raasde als eerste over de finish.

Het gejuich dat opstak, was oorverdovend. Roy en Joyce vielen elkaar in de armen, hun gezichten stralend van vreugde. Niet alleen hadden ze de wedstrijd gewonnen, maar ze hadden ook hun liefde bezegeld met een glorieuze overwinning. Vanavond, wisten ze, zou een feest zijn om nooit te vergeten.

Terwijl de avond viel en de straten van Helmstedt verlicht werden door lantaarns, verzamelden vrienden en familie zich bij de Kranendonk-residentie. Midden in de kamer stond een grote fles gewonnen wodka, glinsterend in het zachte licht. Roy, in een opwelling van Duitse trots, trok zijn felgekleurde Duitse T-shirt aan, waarop "Du bist mein Schatz" stond gedrukt, wat Joyce deed schaterlachen.

"Je ziet er geweldig uit, schat," zei Joyce, terwijl ze een glas wodka inschonk. "Maar nu moet je die duiven niet meer in de wind laten, hoor!"

Onder luid gelach en gejuich werd de fles geopend. Roy schonk gul in, en iedereen toastte op de liefde, de overwinning en de bijzondere dag die ze hadden beleefd. Terwijl de avond vorderde en de wodka rijkelijk vloeide, werd er gedanst en gezongen. De duiven, inmiddels rustig in hun hok, leken tevreden te koeren, alsof ook zij wisten dat deze dag een speciale was geweest.

En zo eindigde de bijzondere duivenvlucht van Helmstedt, een dag vol onverwachte wendingen, liefde en een vleugje humor. Het was een verhaal dat nog jaren verteld zou worden, een herinnering aan hoe een oostenwind en een stel verliefde duivenliefhebbers een stadje voor even betoverden.